Soundgarden – Black Hole Sun
Óreimuð hermannastígvél. Hvít frosin mús tekin úr tupperware-boxi. Blautur labrador hundur hleypur eftir engi. Óveðurskýi hrannast upp á himni. Heimsendir nálgast.
Jésú í sandölum. Jésú í hettupeysu. Jésú með rafmagnsgítar. Jésú í baði. Jésú fullur. Jésú sorgmæddur Jésú stónd. Jésú einmana. Jésú hræddur.
Sex Pistols – Anarchy in the UK
Taktu kjötmassa og láttu hann skoppa eins og pinball kúlu á milli blautra skuggasunda og lostaklúbba og hrærðu honum svo ofan í karríkássu þúsund ára gamals stéttskipts þjóðskipulags misjafnra lita og lykta. Stingdu svo rafmagni inn í blautt kjötið, slímugt, vessandi rafleiðandi kjötið og keyrðu upp spennuna í drullupollinum.
Pönk? Það er svindl. Þetta var allt svindl. Þetta er bara rafmagn í rassinn á þér, enn eina ferðina. Þetta var bara rokk að svindla á þér. Rokk er stærsta saga veraldarinnar og svindl þess er stærsta svindl sögunnar. Ekkert fer nærri kvikunni en þetta lag. Þetta er DeWalt höggborvél ofan í öll sár líkamans, undursamlegt, dáleiðandi hjakk sem mun lifa jafn lengi og Bach og bumbusláttur.
Angelo Badalamenti og David Lynch – Laura Palmer’s theme (from Twin Peaks)
Tré, skógur, rökkur. Móða á gleraugum. Blaut laufblöð. Gulir plastborðar flaksa. Grár himinn. Flannelskyrta, keðjusög. Ófelía í sefinu. Þægindi, velmegun, teppi, draumar, hlýja, nærvera.
Sjaldan hefur feelgood og hrylling verið blandað jafn vel saman og í sjónvarpsþáttunum Twin Peaks. En heilinn sendir samt frá sér sömu rafbylgjur í gegnum taugakerfið þegar við hlæjum og grátum, eða fáum hlýtt í hjartað eða ugg. Þetta eru sömu straumarnir.
Og allt þetta kemur saman í einu af meginstefi þáttanna. Stefinu hennar Láru. Þar fer saman uggur og von, allt í einfaldri útsetningu, sem læsir sig inn í grunnstöðvar tilfinningasviðsins.
